Cadının Kulübesi

Yük asansöründe çalışmaktan nefret ediyordum, görünen o ki ırgat olmaktan nefret ettiğim kadar değilmiş. Pus bulaşmış su, üst kanallarımıza bulaştığında kapanmamız gerektiğini hâlâ hatırlıyorum. "Su saflığını sağlamak" için kum torbalarını akıntı yönünün tersine sürükleyip çürük kokusuna dayanmaya çalışarak derme çatma barikatlar yapışımızı da. Ve, puf! Asansör yok, iş de yok. Ve ben de kupkuru bir boğazla kalmıştım. Tarladaki yeni yaşamım oldukça yalnız hissettiriyor. Öksürük ve kuşlar bana eşlik eden tek şeyler... idi. Ta ki düne kadar. Tarlayı bellerken ağaçların arasında kıpırdanan bir şey gördüm. Öyle eğri büğrüydü ki, bir tür yaratık olduğunu düşündüm. Sonra güm! Gök gürültüsü! Yıldırım! Garip bir kuşun ötüşü! Yukarıdaki tantana dikkatimi dağıtmıştı. Dönüp o şeye baktığımda daha yakındaydı. Ağaçların arkasında saklanmayı bırakıp kendini gösterdi kambur bir yaşlı nine. Gakladı: "Öksürüğün çok kötü oğlum. Şanslısın ki ben bir otacıyım. Kulübeme gel de şifalı tentürlerim öksürüğünü dindirsin." Sanki işaret verilmiş gibi yakınımdaki bir grup kuş havalandı ve uçtu gitti. Yüzümü korumam falan gerekti, öyle yakındılar! Sonra bir baktım, kuşlar ve yaşlı moruk gitmiş. Yarın yanına gideceğim. Kaybedecek bir şeyim kalmadı. —J